کنفرانس بینالمللی ضدجنگ
جان ریس، بنیانگذار «ایتلاف توقف جنگ »
اخیراْ لندن میزبان یک کنفرانس بینالمللی تاریخی علیه جنگ و نظامیگری بود. در روز ۲۰ جون تالار مرکزی «وستمینستر» سرشار از شور و هیجان بود. حداقل سه هزار نفر شرکت کننده این تالار نمادین را پرکرده بودند که بیش از هزار نفر از آنان از دستکم ۲۷ کشور خارج از بریتانیا از جمله فرانسه، اسپانیا، المان، ایالات متحده، کانادا، ایران و بحرین بودند.
نمایندگان پارلمانها و رهبران اتحادیههای کارگری در این کنفرانس در کنار فعالان ضدجنگ و حامیان آرمان فلسطین حضور داشتند، از جمله مصطفی برغوثی، از تشکل «ابتکار ملی فلسطین » که از کرانه باختری اشغالی به لندن سفرکرده بود. او سخنرانی پرشور ایراد کرد، سخنرانیای که حاضران وا داشته شدند بارها شعار« فلسطین را آزاد کنید! » سر دهند.
این کنفرانس همچنین میزبان سخنرانی فعالان صلح اوکراینی و روسی بود که از شرکتکنندگان خواستند برای ایجاد یک جنبش نیرومندِ بینالمللیِ ضدجنگ، بهعنوان جایگزینی برای جنگ بیپایان، براساس منافع مشترک مردم عادی در دو طرف خط مقدم، تلاش کنند. این کنفرانس که بهابتکار ایتلاف «جنگ را متوقف کنید» سازماندهی شده بود، پس از نخستین کنفرانس بینالمللی ضدجنگ بود که در اکتوبر سال گذشته با استقبال گسترده در پاریس برگزار شده بود. بعد ازظهر روز جمعه، پیش از آغاز نشست اصلی، یک جلسه مقدماتی با حضور ۲۰۰ نماینده از اتحادیههای کارگری و دیگر سازمانهای حامی این کنفرانس برگزار شد. در این نشست، شرکتکنندگان از کشورهای مختلف درباره سیاستهای دفاعی، سیاسی و اقتصادی دولتهای کشورشان و ابتکارها و کارزارهایی ضدجنگ که در واکنش به این سیاستها درحال شکل گیری است، گزارشهایی به حاضران در کنفرانس دادند.
درهمین نشست مقدماتی بیانیهای که بعداً به تصویب کنفرانس اصلی رسید، تدوین و آماده شد. جلسهها در سالون مرکزی صبح با گردهمایی اتحادیههای کارگری و فعالان آغاز شد که در آن مسایل و مبارزات کلیدی از جمله افزایش هزینههای تسلیحاتی، گسترش خدمت سربازی اجباری، اسلامهراسی، کاهش هزینههای رفاهی، محاصره کوبا توسط ایالات متحده، ربودن رییس جمهور ونزویلا و موارد دیگر مورد بحث قرار گرفت.
جلسههای اصلی کنفرانس در بعدازظهر به دلیل شمار بسیار زیاد شرکتکنندگان به طور هم زمان در دو سالون بزرگ برگزار شد. در تالار بزرگ، کنفرانس با بزرگداشتی موثر از جنبش بی سابقه همبستگی با فلسطین در بریتانیا آغاز شد. لیندزی جرمن، هماهنگ کننده ایتلاف «جنگ را متوقف کنید»، نمایندگان اعضای ایتلاف فلسطین را معرفی کرد. ایتلافی که تا آن زمان، از اکتوبر ۲۰۲۳ترسایی تعداد ۳۵ تظاهرات سراسری در حمایت از فلسطین را سازمان دهی کرده بود. در این بخش همچنین مصطفی برغوثی، استفان کاپوس (بازمانده نسل کُشیهولوکاست) تشکل کارزار «روبانهای سرخ » برای آزادی گروگانهای فلسطینی، تشکل ایتلاف جهانی برای فلسطین و نمایندگان گروه «فیلتون ۲۵ » حضور داشتند. ادامه جلسه به بحث بینالمللی درباره عصر جدید جنگ جهانگیر اختصاص یافت که سخنرانان اصلی آن عبارت بودند از: دبیرکلهای اتحادیه های کارگری بریتانیا ، فران هیثکوت (PCS) و جو گریدی (UCU)، نمایندگان مجلس بریتانیا جان تریکت، ریچارد بورگون، جرمی کوربین، و دایان ابوت، معاون رهبر «حزب سبز»، موتین علی، پیتر لیری از کارزار «همبستگی با فلسطین » و یاسمین آدام از «انجمن مسلمانان بریتانیا». سخنرانان خارجی عبارت بودند از: مدیا بنجامین از سازمان ضدجنگ امریکاییِ «کد پینک »، ایرن مونترو، نماینده پارلمان اروپا از «پودموس اسپانیا» ، و لورنا دلگادو واراس، نماینده مجلس سویدن و عضو سابق «ناوگان سومود » به سوی غزه.
نشستِ پایانیِ کنفرانس با عنوان: «حرکت به سوی جنگ در اروپا »، برمقاومت در برابر نظامی سازی در سراسر قاره اروپا و همچنین کاهش هزینههای اجتماعی که برای تامین مالی این سیاستهای نظامی بر مردم تحمیل می شود متمرکز بود. در این نشست نیز طیفی گسترده از نمایندگان پارلمانها، فعالان ضدجنگ، و نمایندگان اتحادیههای کارگری، و از جمله زارا سلطانا، نماینده مجلس، فلیکس کرکلو روخاس، سازماندهنده اعتصابات مکاتب برلین، اندرو فاینشتاین، نماینده سابق «کنگره ملی افریقا »، جورجیوس گوگوس، «رییس کارگران اسکله پیرایوس» در یونان، اولریکه ایفلر، فعال «اتحادیه کارگری» المان، رهبران «اتحادیههای کارگری بریتانیا » دانیل کبده (NEU)، مریم اسلامدوست (TSSA)، میکایلا تریسی-راموس (معاون رییس اتحادیه) و ادی دمپسی (RMT) سخنرانی کردند. همچنین ژروم لِگاوره، نماینده پارلمان فرانسه از حزب «فرانسه تسلیم ناپذیر»، طارق علی، نویسنده و حامی ایتلاف «جنگ را متوقف کنید»، و پیتر مِرتِنس، رهبر«حزب کارگران بلجیم » در کنار بسیاری دیگر از سخنرانان، سخنرانی کردند. در پایان، کنفرانس بیانیه ای را به تصویب رساند که علاوه بر جمع بندی مسایل و چالشهای اصلی پیشِ رویِ جنبشِ ضدجنگ، برگزاری سه روز بینالمللی تظاهرات و اقدام اعتراضی را خواستار شد.
نخست، تظاهرات جهانی هماهنگ در حمایت از فلسطین در هر کشور، در روز شنبه ۱۰ اکتوبر ۲۰۲۶ ترسایی (سومین سالگرد آغاز نسل کشی اسراییل در غزه) برگزار خواهد شد. سپس، در تاریخی که توافق خواهد شد، یک « روز همبستگی در حمایت از کارگران بارانداز » در ایتالیا، فرانسه، و یونان که علیه جنگ اقدام میکنند از جمله با مسدود کردن ارسال محمولههای اسلحه به اسراییل و پس از آن، یک « آخر هفته بینالمللی تظاهرات» علیه نظامیگری، علیه تمایل به جنگ، و علیه خدمت اجباری در شنبه و یکشنبه ۲۱ و ۲۲ نوامبر برگزار خواهد شد. پیش از آن، روز جهانی اعتصابها و اعتراضهای دانشجویی در جمعه ۲۰ نوامبربرگزار می شود.
فضای حاکم بر سراسر کنفرانس، اعتراض آمیز و در عین حال پر شور بود. برخلاف معمول کنفرانسهایی که در بریتانیا برگزار می شوند، سخنرانیها با تشویقهای گسترده، فریادها و شعارهای حمایتآمیز همراه بود. هنگامی که نمایندگان ساختمان را ترک می کردند، با احساس رضایت از این که برای جنبشِ « رفاه بهجای جنگ، دستمزد بهجای سلاح » گامی مهم برداشته شده است، به طور خودجوش « سرود انترناسیونال » را به زبانهای گوناگون خواندند. این رویداد بی تردید نشانهای از رشد روحیه سازمان دهی و بسیج علیه جنگ طلبی بود.
حرکت از حرف به عمل
این کنفرانس تنها آغازِ ایجاد جنبش جهانیای واقعاً مردمی علیه جنگ بود. همان گونه که در سخنرانیام نیز گفتم، اکنون باید از حرف زدن به عمل کردن روی آوریم. این کار از هم اکنون آغاز شده است. ایتلاف «جنگ را متوقف کنید » در اوایل نیمه سرطان یک نشست برای پیگیری فعالان و گروههای مختلف برگزار کرد تا درباره گامهای بعدی بحث و گفت وگو کنند. این نشست پس از هفته گردهمایی جنگ طلبان در اجلاس ناتو در انقره تشکیل شد، اجلاسی ناتویی که جنگ با ایران را توسط ترامپ بار دیگر شعله ور کرد که برای امپریالیستها امری عادی به شمار میآید.
کنفرانسهای ضدجنگ پاریس و لندن تلاشی برای پاسخ دادن به تغییر وضعیت بینالمللی و حرکت جهانی به سوی جنگ بود. نخست، از طریق تقویت جنبش همبستگی با فلسطین با افزایش سطح هماهنگیهای بینالمللی و همچنین با معطوف کردن توجه جنبش به مسیله تشدید نظامیگری و پرداختن ایدیولوژیک به استدلالهایی که طبقه حاکم مطرح می کند. این کنفرانسها همچنین در پی آن بودند که اقدامهای هماهنگ در سراسر اروپا در مخالفت با افزایش هزینه های نظامی را سازمانیافته تر و گسترده تر کنند. قرار است سومین کنفرانس سال آینده در آلمان یا اسپانیا برگزار شود ولی در لندن یک گام اساسی به جلو برداشته شد و آن اینکه جنبش تنها به برگزاری کنفرانسها نمی تواند محدود بماند. ایجاد اقدامهای هماهنگ در سطح بینالمللی ضرورت دارد. به همین دلیل روزهای تعیین و مشخص شده مورد اشاره در سطرهای بالا برای اقدام و اعتراض مشترک در دستورکار قرار گرفتهاند.
از زمان برگزاری کنفرانس اتحادیه کارگری UGT در اسپانیا این بیانیه را برای ۷۰ هزار عضو خود منتشر کرده است. همچنین سه اتحادیه معلمان در فرانسه و یک اتحادیه معلمان در ایتالیا، فراخوان کنفرانس را تصویب کردهاند و در حال برنامه ریزی برای همکاری مشترک درباره مساله نظامیگری در برنامههای آموزشی هستند. در همین راستا شبکه جوانان ایتلاف «جنگ را متوقف کنید » نیز نشستی به منظور سازمان دهی برگزار کرده است تا برای روز جهانی اعتصابها و اعتراضهای دانشجویی در جمعه ۲۰ نوامبرآماده شود. این شبکه با دانشجویان و جوانان در سراسر اروپا و فراتر از آن ارتباط برقرار میکند تا در مخالفت با تجدید تسلیحات و خدمت اجباری سربازی فعالیت مشترک سازمان دهند. در پایان، همان گونه که برای برگزاری این کنفرانس سازمان دهی کردیم، باید سازمانهای ضد جنگ نیرومندتری نیز به همان شیوه ساخته شوند. با اینکه دوازده اتحادیه کارگری سراسری بریتانیا از این کنفرانس حمایت کردند، به روشنی اعلام کردیم که می خواهیم این کنفرانس در سطح مردمی، در سطح کارگران عادی، و نه فقط در میان رهبران اتحادیه، برگزار شود. تلاش زیادی صرف شد تا شاخه های محلی اتحادیه های کارگری از این کنفرانس حمایت کنند به گونهای که حدود ۱۳۰ شاخه یک قطعنامه نمونه در حمایت از کنفرانس را تصویب کردند. ما باید همین روش را برای سازمان دهی اقدامهای آینده نیز به کار بگیریم. اکنون لازم است همین شاخهها قطعنامه پس از کنفرانس را نیز تصویب کنند. اگر قرار است بتوانیم با بحث و جدل سیاسیای بسیار جدی درباره اشتغال و دستمزدها در برابر جنگ و نظامیگری مقابله کنیم، باید قدرت سیاسی جنبش اتحادیهای کارگری را از سطح شعبه ها و بدنه اعضا دوباره بازسازی کنیم.
ما نمی توانیم این کار را تنها با استدلالهای اقتصادی پیش ببریم، زیرا طبقه حاکم این کار را تنها با استدلال اقتصادی انجام نمی دهد. آنها همه وزن تحلیل خود از مناسبات و تحولات بینالمللی را به کار می گیرند تا بر مبانی اقتصادی زندگی طبقه کارگر تأثیر بگذارند و سیاستهای خود را توجیه کنند. اگر قراراست بتوانیم جنبش علیه جنگ را به طور موفقیتآمیز بسیج و در همه ابعاد گسترش دهیم، فعالان مبارز و پیشرو در محیط های کار باید به این استدلالهای سیاسی مجهز شوند تا بتوانند درکی بینالمللی از آنچه در معرض خطر است بدست آورند./ ن م
بامـداد ـ فرهنگی و اجتماعی ـ ۱/ ۲۶ـ ۰۴۰۸
Copyright ©bamdaad 2026