در امریکای لاتین چـه می گـذرد؟

در امریکای لاتین چـه می گـذرد؟

ال کاراکازو، نیکوالس مادورو، راننده اتوبوس و پسر یک فعال اتحادیه ، را به سازماندهی رانندگان اتوبوس کاراکاس برانگیخت. وظیفه سنگین رفت و برگشت همه کارگرانی که کیلومترها دور از محل کار خود در مرکز شهر در حلبی آبادهای حاشیه شهر زندگی می کردند، برعهده همین رانندگان اتوبوس ها بود. رانندگان اتوبوس، از جمله کارگرانی بودند که از داشنت تشکل صنفی، قراردادهای قانونی کار و هر گونه حقوق یا مزایای اتحادیه ای محروم بودند. در واقع این شرایط حاکم بر بیشتر نیروی کار ونزویلا در آن زمان بود. مادوروی جوان چند سال قبل از قیام، در سال ،۱۹۸۶ یک سال را در کوبا در مکتبی که توسط اتحادیه کمونیست های جوان اداره می شد، طی کرده بود. دلسی رودریگز هفت ساله بود که پدرش ( خورخه آنتونیو رودریگز ، مبارز شورشی و بنیانگذار حزب اتحادیه سوسیالیستی ) در سال ۱۹۷۶ ترسایی در بازداشت پولیس زیر شکنجه کشته شد. اتحادیه سوسیالیستی، یک حزب سیاسی کوچک مارکسیست - لنینیست در دهه های ۱۹۷۰ و ۱۹۸۰ مروج مبارزه مسلحانه بود. این حزب بعد از تاسیس حزب متحد سوسیالیست ونزویلا PSUV ) ) توسط هوگو چاوز در سال ،۲۰۰۶ به همراه چندین حزب سیاسی چپ دیگر به این حزب پیوستند. مادورو عضو اتحادیه سوسیالیست ها بود. کودتای نافرجامی که جنبشی را شعله ور ساخت در ۴ فبروری ،۱۹۹۲ چاوز به همراه گروه کوچکی از سربازان انقلابی، دست به کودتایی علیه رییس جمهور به شدت فاسد و مجری سیاست های ریاضتی صندوق بین املللی پول، کارلوس آندرس پیرز زد.

این کودتا موفقیت آمیز نبود، اما جنبشی ملی را شعله ور کرد. در این زمان بود که سلیا فلورس، به عنوان یک وکیل جوان، داوطلبانه وکالت چاوز را برعهده گرفت و در آزادی دو سال بعد او نقش مهمی ایفا کرد. او همچنین وکیل چند افسر زندانی بود. چاوز پس از آزادی از زندان، به سراسر کشور سفر کرد و جنبش میهن دوست دیگر سیاسی بولیواری جدیدی را بنا نهاد. اهداف این جنبش از جمله شامل برچیدن نظام سیاسی حزبی قدیمی، بازنویسی قانون اساسی و باز توزیع ثروت نفتی کشور میان فقرا می شد. فلورس بخشی از کمیته مبارزات انتخاباتی چاوز را سازمان داد و تا سال ۱۹۹۸ ترسایی که چاوز به عنوان رییس جمهور سوگند یاد کرد، یکی از چهره های اصلی انقلاب بولیواری بود. فلورس در گسترش حلقه های بولیواری به عنوان کمیته های مردمی محرومان و زحمتکشان، نقشی کلیدی داشت و به تبدیل این کمیته ها به شبه نظامیان مسلح مردمی برای دفاع از دولت پس از کودتای نافرجام ایاالت متحده امریکا علیه رییس جمهور هوگو چاوز در سال ۲۰۰۲ ترسایی کمک کرد. فلورس پس از انتخاب شدن به عضویت مجلس ملی در سال ۲۰۰۰ به سرعت به صدای اصلی برای اقدامات رادیکال در حوزه مراقبت های بهداشتی و آموزش و بسیج مردمی در کمون ها تبدیل شد. در نتیجه اقداماتی که شرایط متحول شدن ونزویلا را فراهم ساخت، میلیون ها کارگر حق حضور در جنبش هایی را به دست آوردند که همه کارخانه ها و مراکز صنعتی را در برگرفت. از جمله دستاوردهای این جنبش ها، تضمین قانونی حقوق بازنشستگی و مزایای از کارافتادگی برای کارگران و روستاییان بود. بدین ترتیب فرآیندی از تغییرات رادیکال سیاسی و اجتماعی پدیدار شد که مولود یک سیستم انتخاباتی در همه سطوح، از شوراهای کوچک در محالت تا نواحی شهری، ایالت ها و مجلس ملی گردید. ونزویلا متحول شد با درآمد نفت میلیون ها واحد مسکونی جدید ساخته شدند. بناهای جدید آموزشی از جمله مجموعه ای از دانشگاه های رایگان، بیمارستان ها و هزاران درمانگاه کوچک، با کادر طبی کوبایی، ساخته و فعال شدند. فلورس، به عنوان یک وکیل انقلابی آگاه، پس از آنکه در سال ،۲۰۱۱ چاوز او را به عنوان دادستان کل منصوب کرد، مجلس ملی را ترک کرد. این پستی مهم و حیاتی در اجرای قوانین جدید رادیکال و متحول ساخنت دستگاه قضایی کشور بود. درگذشت چاوز در سال ۲۰۱۳ بر اثر سرطان، ضربه یی به روند انقلابی مردمی بود. چاوز، معاون ریاست جمهوری و رهبر اتحادیه، نیکوالس مادورو را به عنوان جانشین خود معرفی کرد. مادورو از روزهای طوفانی دهه ۱۹۹۰ همراه دیرینه فلورس بود. او در سال ۲۰۱۳ ترسایی از سمت دادستان با مادورو ازدواج کرد. فلورس همواره در زندگی سیاسی کل استعفا داد و در جون همان سال رسمًا ونزویلا فعالانه مشارکت داشته است و به حق لقب « نخستین مبارز » را دریافت کرد. مجلس موسسان، که فلورس در آن خدمت کرد، یک نهاد موقت، مسوول تدوین قانون اساسی جدید برای مقابله با بحران اقتصادی و سیاسی ناشی از تحریم های ایالات متحده و بی ثباتی اقتصادی بود. این مجلس همچنین موظف بود برای تضمین حقوق به دست آمده زحمتکشان در مبارزات متشکل در سراسر کشور، موادی را به عنوان مفاد مصرح قانونی در قانون اساسی بگنجاند. فلورس بار دیگر به عنوان معاون مجلس ملی برای یک دوره پنج ساله ۲۰۲۱ تا ۲۰۲۶ ترسایی معاون مجلس ملی و قانونًا انتخاب شد میباشد. در واقع فلورس نه «بانوی اول» بلکه هنوز رسمًا پس از آنکه ایالات متحده در ۳ جنوری ۲۰۲۶ به شکل تبهکارانه ای رییس جمهور مادورو و معاون مجلس ملی، فلورس را ربود، در همان روز، دیوان عالی قانون اساسی ونزویلا به دلسی رودریگز معاون رییس جمهور دستور داد تا به عنوان رییس جمهور موقت عهده دار این مسوولیت شود.

رییس دادگاه حکم داد که رودریگز « جهت تضمین تداوم اداری و دفاع جامع از ملت، ِِسمت جمهوری بولیواری ونزویلا را بر عهده خواهد گرفت». این اعلامیه بالافاصله مورد حمایت فرماندهی نظامی ونزویلا و شبه نظامیان مردمی قرار گرفت. ( این بدین معناست که روریگز تنها مسوولیت انـجام وظایف ریاست جمهوری را بر عهده دارد و مادورو همچنان به عنوان رییس جمهور منتخب ونزویلا شناخته می شود.( رودریگز از کودکی همواره در روند انقلابی ونزویلا حضور داشته و برای نـجات کشورش در برابر تحریم های فزاینده ایالات متحده، به عنوان یک وکیل و اقتصاددان مجرب در طراحی سیاست های پیچیده اقتصادی نقش موثری ایفا کرده است. هم فلورس و هم رودریگز، انقلابی های برجسته ای هستند!

مادورو و فلورس را همین حاال آزاد کنید!

در تظاهرات عظیم میلیونی، ونزویلایی ها برای حمایت و دفاع از دولت و انقلاب خود به خیابان ها آمدند و خواستار آزادی و بازگرداندن رییس جمهور مادورو و سلیا فلورس شدند. در شهر نیویورک، روز یکشنبه، ۸ مارچ « روز جهانی زن » زنان تظاهراتی را به سمت بازداشتگاه متروپولینت در بروکلین رهبری خواهند کرد تا خواهان آزادی سلیا فلورس شوند. ۸ مارچ یک روز جهانی برای درخواست آزادی خواهرمان، سلیا فلورس خواهد بود.

برگرفته از شماره ۳۵ ، سال ششم مجله دانش و امید

بامـداد ـ سیاسی ـ ۴/ ۲۶ـ ‍ ۰۴۰۵