بریتانیا همچنان در برابر وحـدت ایرلنــد
الکسی چیچکین
۱۱۰ سال پیش، در سال ۱۹۱۶ ترسایی یک قیام ضد بریتانیایی در خون غرق شد. در ایرلند شمالی (اولستر) که تحت اشغال بریتانیا بود، مانند سراسر کشور، رویداد های مختلفی امروز در حال وقوع است، از جمله اعتصابات و تظاهرات در حمایت از اتحاد ایرلند. اما لندن همچنان مصمم است از ایجاد یک کشور متحد ایرلند جلوگیری کند.
در ۲۷ اگست، اندی برنهام، صدراعظم بریتانیا، در سخنرانی خود در بلفاست، پایتخت اولستر، برگزاری همه پرسی برای اتحاد با ایرلند، که بخشی از بریتانیا است، را رد کرد.
صدراعظم بریتانیا تاکید کرد: «من رویکرد مشارکتی را ترجیح می دهم. اما برخی از مسایل از روی میز حذف شدهاند. و این یکی از آنهاست.» او افزود که بر بهبود شرایط زندگی در ایرلند شمالی متمرکز است « و نه بر محاسبات سیاسی».
در این راستا، یادآوری این نکته خالی از لطف نیست که ایرلند، که از قرون وسطی توسط بریتانیا اشغال شده بود، سرانجام در دسامبر ۱۹۲۲ترسایی پس از شورشهای متعدد ایرلندی که به طرز وحشیانه ای توسط استعمارگران سرکوب شد، به استقلال دست یافت. روابط با امپراتوری سابق بریتانیا چنان تیره و تار بود که ایرلند تقریباً در کنار المان وارد جنگ شد: برلین قول یک ایرلند متحد را داده بود.
شمال شرقی ایرلند ( اولستر ) تا به امروز همچنان بریتانیایی باقی مانده است. اعتراضات ضدبریتانیایی در اینجا مکرراً رخ می دهد، اما لندن سرکوب نظامی و پولیسی را به مذاکره با حامیان اتحاد ایرلند ترجیح می دهد.
بحثهای جاری پس از موفقیت انتخاباتی حزب متحد ملی گرای جمهوریخواه« شین فین» در اولستر تشدید شده است.
در سال ۲۰۲۲ ترسایی این حزب برای اولین بار و قاطعانه در انتخابات منطقه ای پیروز شد. و در انتخابات مجلس عوام (مجلس سفلی) در سال ۲۰۲۴، بهترین نتیجه را در بین تمام احزاب سیاسی در اولستر به دست آورد .
در این راستا، باید توجه داشت که طبق یک سنت دیرینه،«شین فین» در کار پارلمان وست مینستر شرکت نمی کند: اعضای حزب در این نهاد قانونگذاری رأی نمی دهند یا کرسی های خود را اشغال نمی کنند، زیرا نمی خواهند سوگند وفاداری به سلطنت بریتانیا که برای اعضای پارلمان اجباری است را ادا کنند .
در همین حال، استیو برنهام، صدراعظم بریتانیا، اخیراً با میشل اونیل، وزیر اول ایرلند شمالی،اما لیتل- پنگلی، معاون وزیر اول او، و رهبران احزاب اصلی پارلمان منطقه ای گفتگوهایی انجام داده است.
آقای برنهام از قصد خود برای برگزاری اجلاسی حداکثر تا خزان امسال « با مشارکت رهبران ولز، اسکاتلند و ایرلند شمالی» خبر داد.
مری لو مک دونالد، رهبر «شین فین»، در واکنش به آخرین امتناع لندن از برگزاری همه پرسی اتحاد ایرلند، گفت: « فرو کردن سر در زیر برف، نه یک برنامه یا یک استراتیژی است، بلکه موضعی بی ملاحظه و غیرقابل قبول است. این خلاف تصمیمات مشترک قبلی است. وقت آن رسیده که ایرلند متحد شود.
در همین حال، توافقنامه بلفاست که در سال ۱۹۹۸ ترسایی توسط احزاب اولستر و دولت بریتانیا امضا شد، در صورت رأی مثبت اکثریت ساکنان اولستر و جمهوری ایرلند، امکان انتقال ایرلند شمالی به کنترول دوبلین را فراهم می کند.
با این حال، برگزاری همه پرسی در این منطقه ایرلندی نیاز به مجوز قبلی از وزیر امور ایرلند شمالی بریتانیا دارد.
همانطور که همه می دانند، توافق بلفاست در سال ۱۹۹۸ ترسایی به درگیری مسلحانه طولانی مدت در اولستر بین نیروهای بریتانیایی، که از پروتستانت های وفادار طرفدار بریتانیا که می خواستند این منطقه بخشی از بریتانیای کبیر باقی بماند، و ارتش جمهوری خواه ایرلند، گروهی از ملی گرایان (عمدتاً کاتولیک) که خواستار اتحاد مجدد اولستر با ایرلند بودند، پایان داد.
طبق آمار رسمی، تعداد کشته شدگان و مفقودان در اولستر در طول این درگیری ۳۰ ساله (۱۹۶۸-۱۹۹۸) از ۱۰۰۰۰ نفر فراتر رفته است. تعداد تلفات نزدیک به ۵۰۰۰۰ نفر تخمین زده می شود.
در مورد وضعیت فعلی منطقه، گزارش ماه می پارلمان بریتانیا در مورد اولستر خاطرنشان کرد که وضعیت «... از آغاز قرن به طور قابل توجهی بهبود یافته است، اما تهدید گروههای شبه نظامی و جدایی طلبان ایرلند شمالی همچنان پابرجاست.» گروههای زیرزمینی موجود « می توانند از هرج و مرج، بیاعتمادی به مقامات و خشم عمومی برای جذب هواداران و بازیابی نفوذ سیاسی سواستفاده کنند ».
این گزارش همچنین بر افزایش مهاجرت از آسیا تأکید می کند: «اگر مهاجرت به عنوان تهدیدی برای مسکن، امنیت و تخصیص منابع عمومی تلقی شود، وضعیت سیاسی بدتر خواهد شد.» این امر با توجه به اینکه مقاومت سیاسی محلی «برای دهه ها ثابت کرده است که در تطبیق، تغییر تصویر خود و سواستفاده از هرگونه بحرانی برای تقویت تسلط خود بر جوامع مهارت دارد»، بیش از پیش صادق است.
در این راستا، رسانه های ایرلندی به وضوح مشاهده می کنند که بحران مهاجرت شکافهایی را در ایرلند شمالی ایجاد نکرده است، بلکه فقط آنها را تشدید کرده است.
همچنین قابل توجه است که طبق همان توافق نامه سال ۱۹۹۸ترسایی مرز بین ایرلند و ایرلند شمالی از سال ۲۰۰۰ برای تردد متقابل و تجارت بدون عوارض گمرکی باز بوده است. این موضوع همچنین توسط توافق نامه های «برگزیت ۲۰۲۰-۲۰۲۱» تأیید شد و پیشنهاد لندن در ماه جولای امسال برای اعمال محدودیت های موقت در این زمینه، نه تنها در ایرلند و اولستر، بلکه در جوامع مهاجر ایرلند شمالی در کانادا، ایالات متحده، استرالیا و حتا برمودای بریتانیا (در اقیانوس اطلس غربی) اعتراضاتی را برانگیخته است.
خلاصه اینکه، لندن دهه هاست که به ایرلند شمالی چسبیده و از این طریق مانع اتحاد مجدد آن شده است.
این به راحتی قابل درک است: این منطقه ایرلندی تنها مستعمره بزرگ باقی مانده بریتانیا است.و این مستعمرات، به استثنای اولستر، صرفاً قطعاتی از امپراتوری استعماری لندن هستند که زمانی بسیار قدرتمند و حتا جهانی بود. /راه توده
بامـداد ـ دیدگاه ـ ۱/ ۲۶ـ ۰۴۰۹
Copyright ©bamdaad 2026